فیبر غذایی یک پلی ساکارید است . بدن ما فاقد آنزیم های لازم برای تجزیه این نوع ماده به واحدهای تشکیل دهنده آن می باشد. بنابراین برای انسان منبع انرژی محسوب نمی شود. و وجود آن در رژیم غذایی سبب افزایش کالری نمی شود.
فیبرها در تمام غذاهای گیاهی اعم از میوه ها ، سبزیجات و غلات وجود دارد ودر غذاهای حیوانی و لبنی هیچگونه فیبری وجود ندارد.
فیبرها به دو صورت محلول و نامحلول وجود دارد و بیشتر غذاهای دارای فیبر واجد هر دو نوع فیبر می باشد. هر چند ممکن است یکی بر دیگری برتری داشته باشد. مثلا" فیبر موجود در سیب عمدتا " پکتین " است که یک فیبر محلول است اما سلولز ، همی سلولز و لیگنین نیز در پوست سیب وجود دارد .فیبرهای محلول در آب حل شده تشکیل یک ماده ژلاتینی را در معده می دهد که سبب دفع کلسترول از بدن می شود و عامل محافظت کننده ای در برابر بیماریهای قلبی محسوب می شود در ضمن فیبر از یبوست پیشگیری می کند چون فیبرهای غذایی به جاروی روده بزرگ معروفنند !
فیبرهای غذایی نا محلول در آب حل نشده و به عنوان مسهل طبیعی عمل میکند. سبب تحریک انقباض و انبساط دیواره روده می گردد (PERISTALIS "پریستالیس ") فیبر نا محلول اب را جذب کرده حجم مدفوع را افزایش می دهد . لازم است در زمان مصرف فیبر آب بیشتری نوشیده شود.
فیبرهای غذایی نا محلول با حرکت دادن سریع غذا در روده موجب پیشگیری یا بهبود بیماریهای گوارشی همچون یبوست ، التهاب روده می شود. فیبرهای نامحلول مدفوع را حجیم تر ونرمتر کرده وخطر ابتلا به هموروئید را کم میکند. غذاهای حاوی هر دو نوع فیبرمحلول و نا محلول حجیم و کم کالری هستند علاوه بر احساس سیری و حتی شادابی انرژی و کالری کمی به بدن می رساند.
نکته : مواد عذایی خام تقریبا" همیشه فیبر بیشتری نسبت به انواع پخته شده دارند. پخته شدن سبب اضافه شدن آب و فاصله افتادن بین فیبرهای آن می شود. مثلا" آلوی خشک فیبر بیشتری نسبت به آلوی پخته دارد.
نظرات ()
